Επειδή ζητούμενο είναι πάντα η δικαίωση και όχι η εκδίκηση, σε ό,τι με αφορά, τουλάχιστον, ανέκαθεν υπήρξα αντίθετος σε ό,τι εμπεριείχε υποψία αδικίας για τους ανθρώπους που μου εμπιστεύθηκαν την εκπροσώπησή τους στο συνδικαλιστικό μας όργανο, αλλά και γενικότερα.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λαμβάνω υπόψη πολύ σοβαρά, προσωπικά και ευσυνείδητα το μερίδιο υπευθυνότητας που μου αναλογεί ως Γενικού Γραμματέα του Σωματείου Εργαζομένων στο «Αλουμίνιο της Ελλάδος».
Η δικαστική περιπέτεια που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2019, μετά την άδικη, αβάσιμη, ανίσχυρη και, τελικά, ανήθικη εις βάρος μου επίθεση και την παράνομη διαγραφή μου από τον 'εργολάβο - πρόεδρο των διαγραφών΄και το γνωστό ‘κονκλάβιο’ του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, έλαβε τέλος, με πανηγυρική και ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ, για μένα, δικαίωση.
Επιθυμώ, όμως, να αναφερθώ στους ''κυρίους'' που με περισσό ΘΡΑΣΟΣ καταφέρθηκαν εναντίον μου, ενήργησαν ερήμην μου με τρόπο ΥΠΟΥΛΟ και ΑΝΗΘΙΚΟ, προκειμένου να φανούν ως λαμπροί και αγνοί ‘υπερασπιστές’ των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Συνέχεια Εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου